[DLGL] Lineage + VOTE ME ♥

posted on 26 Apr 2013 21:29 by kspd-quarter in ExCommu
 
 
  
< รบกวนกด Ctrl + F5 ด้วยค่ะ ♥ >
  
  
  
  
 
 
 
 

Quest : Lineage

 By. Valhalla Ragna Eden < Vampire >

 

 

บรรยากาศมืดครึ้มอันเป็นปกติของดินแดนเดไลล่าห์

แต่สิ่งที่ไม่ปกติ เห็นทีจะเป็นกลิ่นตลบอบอวลของบรรดากุหลาบที่รายล้อมข้าอยู่ ณ ตอนนี้

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ข้าก็ไม่เข้าใจรสนิยมของ 'นาง' เสียเลยจริงๆ

เจ้ากุหลาบแดงพวกนี้มันน่าพิศมัยที่ตรงไหน..

กลิ่นรึก็แรงจนน่าปวดหัว

ดอกรึก็ดูสวยแบบกุหลาบ ๆ อยู่หรอก

แต่แค่ว่ากุหลาบสีชาดไม่ใช่อะไรที่ติดตราตรึงใจข้าถึงเพียงนั้น

เอาเถิด.. เป็นว่าข้าพิศมัยกับกุหลาบขาวแบบที่ปลูกไว้ที่คฤหาสน์ของข้ามากกว่าก็แล้วกัน

 
 

ปลายเท้าของข้าเหยียบย่ำลงบนทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินขัด

ทุกย่างก้าวของข้าเป็นไปอย่างราบรื่น

ราบรื่นจนน่าแปลก..

น่าแปลกเสียจนข้าต้องหยุดและพินิจพิจารณาสถานสถานที่ที่ข้าเหยียบย่ำอยู่นี้อย่างละเอียดอีกครั้ง

 

สนามหน้าบ้าน-- หรือถ้าจะเรียกให้ถูกคือ คฤหาสน์  แห่งนี้อุดมไปด้วยพุ่มและเถาของกุหลาบสีชาดที่กำลังแข่งกัน
ชูช่อออกดอกไม่สะทกสะท้านต่อฤดูกาล ทั้งยังส่งกลิ่น ( ที่ข้ากำลังพยายามคิดว่ามันหอม ) ฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วอาณาฯ
บ่งบอกรสนิยมของเจ้าของคฤหาสน์อย่างชัดแจ้ง

ทว่ากลับทำให้ข้าต้องประหลาดใจ

เมื่อพบว่าทั้งหญ้าสวน ทางเดิน และบรรดากุหลาบเหล่านั้นล้วนดูเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับได้รับการดูแลอย่างสม่ำเสมอ

ทั้งๆที่ ที่แห่งนี้ ควรจะอยู่ในสภาพที่ถูกปล่อยรกร้างมานานหลายร้อยปีแท้ๆ

แต่กระนั้นเลย.. ถึงข้าจะ แปลกใจ แต่ก็ใช่ว่าจำเป็นต้อง เก็บมาใส่ใจ

ไม่แน่ว่า สาวๆสักคนของนาง ที่ยังคงหลงเหลืออยู่อาจเป็นผู้คอยมาดูแลที่แห่งนี้ก็เป็นได้

 

ข้าเงยหน้ามองคฤหาสน์ทรงโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

แม้ว่าจะดูเก่า แต่ก็ยังห่างไกลนักจากคำว่า ทรุดโทรม หรือ ซอมซ่อ

ยอมรับว่าดูใหม่กว่า คฤหาสน์เอเดน ของข้าที่เขตพื้นที่รกร้างเสียด้วยซ้ำ

แต่ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ในเมื่ออาคารเบื้องหน้าข้านี้ถูกเรียกขานว่า--

' คฤหาสน์ใหม่ ' แห่งตระกูลเอเดน

 

 

............................................

......................

...........

....

 

 

" ดูสิวัลฮัลลา.. นับแต่นี้ไป ที่แห่งนี้คือถิ่นพำนักแห่งใหม่ของทั้งข้าและเจ้า "

 

เด็กน้อยเบิกตามอง ถิ่นพำนักใหม่ อย่างให้ความสนใจ

วัลฮัลลา แรคน่า เอเดน --แวมไพร์น้อยวัยเยาว์รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยกับสถานที่ใหม่ที่ไม่คุ้นเคย

ใช่ว่าเธอจะไม่เคยมาที่ ลาชลัน แห่งนี้เลยเสียทีเดียว

เธอเคยมากับท่านแม่ของเธอ

หลายต่อหลายครั้ง..

แต่ไม่ว่าอย่างไร เมื่อได้ทราบว่าที่นี่คือถิ่นพำนักแห่งใหม่ เธอก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

 

ลาชลันเป็นดินแดนแห่งแวมไพร์

ต่อจากนี้ไปเธอคือ วัลฮัลลา แห่งลาชลัน

เธอจะเติบโตขึ้นเป็นแวมไพร์ที่มีเกียรติ และยิ่งใหญ่

ไม่ใช่แวมไพร์ตระกูลเก่าไร้ชื่อแห่งพื้นที่รกร้างอย่างที่เคยโดนดูถูกอีกต่อไป

 

 

......................

....

 

 

ผ่านไปช่วงระยะเวลาหนึ่งที่เธอได้มาอาศัยในลาชลันแห่งนี้

กิจวัตรต่างๆยังคงเดิม เสียจนชวนให้เบื่อหน่าย

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปจนเธอสังเกตได้อย่างชัดเจน..

มารดาผู้เงียบเชียบ และแสนสงบเสงี่ยมในความทรงจำของเธอ ไม่ได้เงียบเชียบและสงบเสงี่ยมอีกต่อไป

 

นัยน์ตากลมสีโลหิตทอดมองผ่านกรอบหน้าต่างบานใหญ่ไปยังสวนสีชาด

มารดาของเธออยู่ ณ ที่นั้น-- เคียงด้วยสตรีแปลกหน้าอีก 2 นาง

 

นัยน์ตาเรียวคมสีโลหิตเฉกเช่นเดียวกับเธอที่เคยหมองหม่นและดูเศร้าสร้อย

บัดนี้.. พราวระยับยามทอดมองและหยอกล้อกับอีกฝ่าย

ริมฝีปากบางสวยสีซีดที่เคยสั่นระริกและเม้มแน่นแทบจะตลอดเวลา

บัดนี้.. ถูกประทินด้วยเครื่องสำอางจนสดก่ำเอ่ยป้อยอคำหวานไม่ขาด

เรือนผมหยักศกสีห้วงราตรีที่เคยรวบมวยอย่างเรียบร้อย

บัดนี้.. ปล่อยสยายเป็นแพราวผืนผ้ากำมะหยี่เนื้อดี

และเรือนร่างสะโอดสะองชดช้อยที่เคยปกคลุมด้วยชุดไว้ทุกข์สีหม่น

บัดนี้.. กำลังอวดโฉมอย่างชัดแจ้งด้วยชุดกระโปรงรัดรูปสีแดงสด ขับให้ผิวสีซีดของผู้สวมดูมีเสน่ห์อย่างลงตัว

ทั้งยังท่าทางมาดมั่นนั่น..

แม้จะไม่คุ้นเคย แต่ก็รู้สึกเคยคุ้นอย่างน่าประหลาด

 

สตรีทั้งสองที่เคียงข้างนางหันมาส่งยิ้มให้ข้าอย่างพร้อมเพรียงยามนางหันมาโบกมือให้ข้าพร้อมด้วยรอยยิ้ม
หวานหยดที่พบเห็นได้บ่อยในช่วงหลังมานี้

เหมือนว่านางจะสังเกตเห็นข้าแล้ว

ข้าพยักหน้ารับกิริยาทักทายนั้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา--

 

 

ไม่แปลก ที่การทักทายกันของครอบครัวเอเดนจะมีเพียงเท่านั้น

เพราะเดิมที ความสัมพันธ์ของผู้เป็นมารดาและบุตรีก็ไม่ได้สนิทสนมแน่นแฟ้นรักใคร่กลมเกลียวกันเสียเท่าไรนัก
และช่วงหลังมานี้ ผู้เป็นมารดาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับสาวน้อยสาวใหญ่ที่แวะเวียนมาหาแทบไม่ซ้ำหน้าเสียมากกว่า

วัลฮัลลาไม่ใคร่จะใส่ใจในเรื่องนั้นนัก

หากจะว่าไปแล้ว.. นับว่านางใส่ใจเธอในระดับหนึ่งเสียด้วยซ้ำ ที่พาเธอมาอยู่ที่นี่ แทนที่จะทิ้งเธอไว้ที่ บ้านเก่า
ในเขตพื้นที่รกร้าง

 

คฤหาสน์เอเดนเก่า..

คฤหาสน์ที่ส่งทอดต่อกันมาในตระกูลเอเดนจากรุ่นสู่รุ่น

บ้าน ที่เธอและมารดาทอดทิ้งมา

แต่เมื่อนึกถึงขึ้นมา ก็อดยอมรับไม่ได้ว่า

ในใจลึกๆนั้น เธอยังคงคิดถึงและอาลัยอาวรณ์ ' บ้านเก่า '  หลังนั้นอย่างน่าประหลาด..

 

 

......................

....

 

 

" ข้าจะกลับไปพื้นที่รกร้าง "

ประโยคสั้นๆที่วัลฮัลลาเอ่ยขึ้นกับมารดาของตนในคืนวันถัดมา

 

" งั้นหรือ.. ไปสิ "

ประโยคที่สั้นกว่า.. นั้นคือคำตอบจากผู้เป็นมารดา

 

เมื่อคิดถึง-- ก็กลับไปให้หายคิดถึงเสียก็จบเรื่อง นั่นก็คือสิ่งที่วัลฮัลลาคิด

แต่สิ่งหนึ่งที่วัลฮัลลาไม่คาดคิดมาก่อนเลยคือ นั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย.. ที่เธอจะได้พบกับ 'นาง'

 

 

......................

....

 

 

กุหลาบป่าสีขาวส่งกลิ่นหอมละมุนชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

ไม่ปฏิเสธว่าวัลฮัลลาชอบ 'บ้านเก่า' แห่งนี้มากกว่า 'บ้านใหม่' เสียอีก

อย่างน้อย.. เวลามองไปที่สวน ก็ไม่ต้องพบกับ สีแดง สีแดง สีแดง และสีแดง..

 

วัลฮัลลาโปรดปรานโลหิตอุ่นๆของสิ่งมีชีวิต นั่นคือสิ่งที่แวมไพร์ทุกตนเป็น ( อย่างน้อยเธอก็คิดว่าเป็นอย่างนั้น )

แต่ใช่ว่า จะต้องชอบสวนที่มีแต่ต้นไม้สีแดงกับกุหลาบแดงส่งกลิ่นหวานฟุ้งจนเอียนไปด้วยนี่ ?

เธอชอบกลิ่นเย็นๆของกุหลาบขาวที่บ้านเก่านี้มากกว่า

( ซึ่งเธอก็รู้เพียงแต่ว่ามันเป็นกุหลาบป่า ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นกุหลาบพันธุ์อะไร เธอไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านสายพันธุ์กุหลาบ
เสียหน่อย )

 

 

เวลาล่วงเลย ผ่านปีและวัน

จนกระทั่งยามได้ไปเยือนลาชลันอีกครั้ง เธอจึงได้พบว่า

' คฤหาสน์ใหม่แห่งตระกูลเอเดน ' ไร้ผู้อยู่อาศัยโดยสมบูรณ์

 

ไร้ซึ่งวี่แววของสิ่งมีชีวิตหรือแวมไพร์สักตน

 

เหลือไว้เพียงจดหมายฉบับหนึ่ง ที่จ่าหน้าซองถึง เธอ ..

 

 

......................

....

 

 

" ถึง Valhalla Ragna Eden